لغت نامه دهخدا
کوه سنب. [ سُمْب ْ ] ( نف مرکب ) کوه سنبنده. آنکه کوه را سوراخ کند. ( فرهنگ فارسی معین ):
کوه سنب از خدنگ قاف شکاف
چرخ دوز از سنان ناوک لاف.سنائی ( حدیقه از فرهنگ فارسی معین ).
کوه سنب
فرهنگ عمید
کوه سنبنده، سوراخ کنندۀ کوه.
فرهنگ فارسی
( صفت ) آنکه کوه را سوراخ کند: کوه سنب از خدنگ قاف شکاف چرخ دوز از سنان ناوک لاف. ( حدیقه )
جمله سازی با کوه سنب
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 کوه بر تافت این زمین و نتافت بار آن کوه سنب کوه سپر
