چاشتگه

چاشتگه. [ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) هنگام چاشت. زمان چاشت. وقت چاشت. چاشتگاه. چاشتگاهان. چاشتگاهی:
با سماع چنگ باش از چاشتگه تا آنزمانک
بر فلک پیدا شود پروین چو سیمین شفترنگ.عسجدی.چرخ از سموم گرمگه زاده وبا هر چاشتگه
دفع وبا را جام شه یاقوت کردارآمده.خاقانی.صبحدم رانده ز منزل تشنگان ناشتا
چاشتگه هم مقصد و هم چشمه هم خوان دیده اند.خاقانی.

چاشت. زمان چاشت. وقت چاشت. چاشتگاه. چاشتگاهان.

💡 چون سایه‌ها در چاشتگه در چاشتگه فتح و ظفر پیشت دود پیشت دود

💡 او چو فارغ گشتی از اوراد خویش چاشتگه بیرون شدی آن خوب‌کیش

💡 چیست صلای چاشتگه خواجه به گور می‌رود دیر به خانه وارسد منزل دور می‌رود

💡 بامداد «ایاک نعبد» گفته‌ای در فرض حق چاشتگه خود را مکن در خدمت دونی حقیر

💡 چون شاه بازگشت ز ابخاز روز عید فرمود چاشتگه گذری بر کلیسیا

💡 سوار من که غبار رهش به ماه رسید نشسته گرد به رخ چاشتگه ز راه رسید