نفس پرست

نفس پرست. [ ن َ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) هوسباره. شهوت باره.که متابعت هوای نفس کند. که مطیع نفس اماره باشد.

۱. آن که خود را دوست دارد.
۲. کسی که به میل هوا وهوس خود رفتار کند.

💡 دانی که پاسبان حضرت کیست؟ غلام صفت قهر است که قَدْ اَلف دارد که ابلیس است. در پیش آید، و باشد که راه برایشان بزند تا آن بیچارگان در عالم نفی «لا» بمانند و هوا پرستند و نفس پرست باشند، «أَفَرَأَیتَ مَنِ اتَّخذَ إِلهَهُ هواهُ» همین معنی دارد. مگر که این معنی نشنیده‬ای؟ بگوش هوش بشنو:

💡 تا پاک نگردد دل این نفس پرست دستم ندهد بر سر کوی تو نشست

💡 بناله گفتند ای سفلکان نفس پرست بگریه گفتند ای جاهلان دون پرور

💡 نعمت عشق حرام است بر آن نفس پرست که کشد بار غم دوست به اندوه ناکی

💡 گاهی از کسب شدی نفس پرست گشتی از کد یمین آبله دست