چاک زدن

چاک زدن. [ زَ دَ] ( مص مرکب ) دریدن. پاره کردن. شکافتن:
ره جیب جانها رفو میزند
بنازم به چاکی که او میزند.ظهوری ( از آنندراج ). || دریدن گریبان یا جامه در ماتمی از شدت اندوه و المی. دریدن لباس به نشانه ٔغم و اندوه عظیم یا ترس یا تظلم:
نیکعهدی در زمین شد جامه از غم چاک زن
کز زمان زین صعبتر ماتم نخواهی یافتن.خاقانی.پس بدست خروش بر تن دهر
چاک زن این قبای معلم را.خاقانی.گل روی تو دیده چاک زد جامه خویش.ظهیری ( سندبادنامه ص 180 ).برفور جامه چاک زد و موی برکند. ( سندبادنامه ص 73 ). جامه ها چاک زده خاک بر سر ریختند. ( مجالس سعدی ).
چاک خواهم زدن این دلق ریایی چه کنم
روح را صحبت ناجنس عذابیست الیم.حافظ.

دریدن. پاره کردن. شکافتن. یا دریدن گریبان یا جامه درماتمی یا از شدت اندوه و المی. یعنی دریدن لباس نشان. غم و اندوه عظیم یا ترس و تظلم میباشد.

💡 عاشق صادق و پروای ملامت، هیهات صبح در سینه خود چاک زدن بی تاب است

💡 ز غصه چاک زدن جامه تا بکی اهلی گذار جامه دریدن، که نوبت کفن است

💡 خواهم از رشک قبا جامه جان چاک زدن که چرا قد تو را تنگ در آغوش گرفت

💡 بو که رسد بوت بدل سینه را چاک زدن هر سحرم آرزوست

💡 می گذارم به گریبان ز پی چاک زدن دست بردارم اگر یک نفس از دامن او