واقع در کرانهٔ شمال غربی شبهجزیرهٔ مالزی و در کنار تنگهٔ مَلاکا، یکی از کوچکترین ایالتهای فدراسیون مالزی از نظر وسعت محسوب میشود. این ایالت از دو بخش مجزا تشکیل شده است: مرکزیت آن با شهر جرج تاون است، و سبرانگ پِرای که بر روی خشکی اصلی شبهجزیره قرار دارد. این دو بخش حیاتی، توسط دو سازهٔ مهندسی بزرگ به یکدیگر متصل شدهاند؛ پل پنانگ و پل سلطان عبدالحلیم معظم شاه. قابل ذکر است که پل دوم، طولانیترین پل روی دریا در کل منطقهٔ جنوب شرقی آسیا به شمار میرود. از نظر جغرافیایی، از شمال و شرق با ایالت کِداح و از جنوب با ایالت پراک هممرز است.
ویژگیهای جمعیتی و تنوع فرهنگی
پنانگ از نظر جمعیتی، هشتمین ایالت پُرجمعیت مالزی است. بر اساس آمار سال ۲۰۱۸، جمعیت این ایالت تقریباً به ۱٫۷۶۷ میلیون نفر رسیده بود که با تراکم جمعیتی بالا، حدود ۱۶۸۴ نفر در هر کیلومتر مربع، در ردههای بالای کشور قرار میگیرد. این تراکم بالا، پنانگ را به یکی از مناطق با بیشترین سطح شهرنشینی در مالزی تبدیل کرده است؛ بهویژه سبرانگ پِرای که دومین شهر پُرجمعیت مالزی است. از منظر اجتماعی، به واسطهٔ همزیستی قومیتهای اصلی مالایی، چینی، و هندی، و همچنین حضور اقلیتهایی نظیر اوراسیاییها و سیامیها، دارای بافتی بسیار غنی از لحاظ قومیت، فرهنگ، زبان و دین است. ساکنان محلی در گویش هاکین، به دلیل جمعیت قابل توجه چینیتبار، خود را با عناوینی چون پنانگیت میشناسند.
پـِنانگ، ( مالایی: Pulau Pinang ) ایالتی در کشور مالزی است که در کرانهٔ شمال غربی شبه جزیره مالزی، کنار تنگه ملاکا قرار دارد. از دو بخش تشکیل شده است: جزیره پنانگ به مرکزیت جرج تاون و سبرانگ پرای در شبه جزیره مالایی. این دو منطقه توسط دو پل طولانی به هم متصل شده اند. پل پنانگ و پل سلطان عبدالحلیم معظم شاه. پل دومی طولانی ترین پل روی دریا در جنوب شرقی آسیا است. پنانگ از لحاظ وسعت، در میان ایالتهای مالزی دارای رتبه یکی مانده به آخر می باشد و از سمت شمال و شرق با کداح و از سمت جنوب با پراک همجوار است.
پنانگ هشتمین ایالت پرجمعیت مالزی است. جمعیت پنانگ در سال ۲۰۱۸ نزدیک به ۱٫۷۶۷ میلیون نفر بود. در حالی که تراکم جمعیتی آن به ۱٬۶۸۴ نفر در هر کیلومتر مربع ( ۴٬۳۶۰ نفر در هر مایل مربع ) افزایش یافته بود. پنانگ در زمرهٔ بالاترین تراکم جمعیتی کشور قرار دارد و یکی از ایالتهای است که دارای بیشترین مناطق شهری کشور است. سبرانگ پرای دومین شهر بزرگ مالزی از لحاظ جمعیت می باشد. جمعیت آن از لحاظ قومیت، فرهنگ، زبان و دین بسیار متنوع است. به غیر از سه قوم اصلی مالایی ها، چینی ها و هندی ها، پنانگ محل سکونت اوراسیایی ها، سیامی ها و مهاجرین می باشد. در گویش هاکین پنانگی، فرد ساکن پنانگ به خاطر جمعیت قابل توجه چینی پنانگیت در گفتگوی عامیانه به عنوان پنانگیت یا پنانگ لانگ ( هاکین پنانگی: 庇能儂; Tâi - lô: Pī - néeng - lâng ) شناخته می شود.
پیشینه پنانگ نوین از سال ۱۷۸۶ بر اساس پایه گذاری جرج تاون توسط فرانسیس لایت آغاز شد. پنانگ بر اساس بخشی از شهرک های تنگه در سال ۱۸۲۶ شکل گرفت که به یک مستعمره تاج در سال ۱۸۶۷ تبدیل شد. سیطره مستقیم بریتانیا تنها طی جنگ جهانی دوم، پس از اشغال پنانگ توسط امپراطوری ژاپن، متوقف گردید؛ در سال ۱۹۴۵ بریتانیا پنانگ را بازپس گرفت. پنانگ پس از آن با فدراسیون مالایا ( مالزی کنونی ) ادغام گردید که استقلال خودش را در سال ۱۹۵۷ از بریتانیا کسب کرد.
متعاقب اینکه مقارن دههٔ ۱۹۷۰ از کارکرد تجاری ترانزیت و تبادل کالای بندر کاسته گردید، اقتصاد پنانگ توسط دولت مرکزی به سمت تولیدات صنعتی تغییر مسیر داد. امروزه، پنانگ به یکی از حیاتی ترین و قدرتمندترین مراکز اقتصادی مالزی تبدیل شده است. پنانگ از لحاظ شاخص توسعه انسانی بعد از کوالالامپور و سلانگور دارای رتبه سوم می باشد.
پِنانْگ (Penang)
معبد کک لوک سی، پِنانْگ
(به مالایایی۱: پولائو پینانگ۲) ایالتی در غرب شبه جزیرۀ مالزی۳، متشکل از جزیرۀ پنانگ، در استان ولزلی۴، و دیندینگز۵، در سرزمین اصلی۶ با ۱,۰۳۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱,۱۴۱,۵۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۳). مرکز آن پنانگ (جورج تاون۷) است. بریتانیا جزیرۀ پنانگ را در ۱۷۸۵ از فرمانروای کِدا۸ خریداری کرد؛ استان ولزلی در ۱۸۰۰ به اشغال بریتانیا درآمد.
[ویکی فقه] پِنانْگ، یا پینانگ (در مالایایی: پولائوپینانگ)، استان، شهر و جزیره ای به همین نام واقع در شمال غربی فدراسیون مالزی می باشد.
پولائو پینانگ در زبان مالایی به معنی «جزیره فوفل» (نخل هندی) است.
← موقعیت جغرافیایی
کهن ترین نشان از پنانگ به سده ۴م بازمی گردد.
← سده ۴ میلادی
(۱) تیشوا رولا، کشورهای جنوب شرقی، ترجمه غلامعلی سرمد، تهران، ۱۳۵۲ش. (۲) مسائلی محمود، مالزی، تهران، ۱۳۷۲ش. (۳)