پرشرر
لغت نامه دهخدا
پرشرر. [ پ ُ ش َ رَ ] ( ص مرکب ) پرشرار.
فرهنگ عمید
۱. آتشی که جرقۀ بسیار دارد، پرجرقه.
۲. [مجاز] پر از هیجان.
فرهنگ فارسی
پرشرار، پرجرقه، آتش که جرقه بسیاردارد
( صفت ) پر شعله پر جرقه.
جمله سازی با پرشرر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در فارس ز میلاد شه یثرب و بطحا خاموش شد آتشکده پرشرر امروز
💡 وز نفسی عرصه این خاک توده را پرشرر کن
💡 کجا بسوزد خشم تو بدسگالان را شوند پرشرر و اخگر آسمان و زمین
💡 ز آه گرم و ناله های پرشرر آتش اندازیم اندر خشک و تر
💡 دل در بدن کباب و مرا دیده تر هنوز تن غرق آب و آتش و دل پرشرر هنوز
💡 کز غم تو سینهٔ من پرشرر پرشرر پرشرر شد
💡 نگاه پرشرر او در آن لحظه حساس، نشان از خشم و انگیزهای بسیار قوی داشت که تمام حاضران در اتاق را به هیجان آورد.
💡 شاعر با استفاده از کلمات پرشرر و استعارههای آتشین، توانست هیجان و اشتیاق عمیق خود را برای رسیدن به هدف بزرگش به تصویر بکشد.
💡 شعلههای پرشرر آتش در تاریکی شب، تصویری ترسناک و در عین حال خیرهکننده از قدرت بیپایان طبیعت را برای بینندگان خلق کرده بود.