هفت هات

بخشی از یسنا.

هفت هاتِ یَسنا یا هَفتَن یَشتِ بزرگ ( به اوستایی: هَپتَن هایتی/Haptanghaiti ) نام دارد و شامل یسنا، هات های ۳۵ تا ۴۱ است. اکنون چند دهه ای ست که تعلق این مجموعه به زرتشت اثبات شده است.
هفت هات نه چون گاهان که منظوم و تک گویانه است، اثری منثور و سامان مند است که هدف زرتشت از نگارش آن، ایجاد دعاهایی ثابت و رسمی برای کاربرد و بهره بری در آیینهای نیایشی و دینی بوده است. نثر عالی و درخشان هفت هات که مناسب برای خوانش منظم در آیین های دینی بوده، البته با نظم استادانه و ظریف گاهان تفاوت دارد اما فخامت کلامی و محتوایی هر دو اثر نشان دهندهٔ تصمیم و عمل شخص زرتشت در آماده سازی دعاهایی مناسب برای استفاده و تلاوت در مراسم و آیین های دینی خود است.
↑ بویس ۱۳۷۷، ص ۹۶، ۱۰۰و ۱۳۵ به بعد
• بویس، مری ( ۱۳۷۶ ): «تاریخ کیش زرتشت»، جلد یکم، ترجمهٔ همایون صنعتی زاده، انتشارت توس
• بویس، مری ( ۱۳۷۷ ): «چکیدهٔ تاریخ کیش زرتشت»، ترجمهٔ همایون صنعتی زاده، انتشارات صفیعلی شاه
متن برگرفته از کتاب نامبرده را می توانید در وبگاه آذرگشنسب بخوانید.
• اوستا
• زرتشت
• همه مقاله های خرد
• مقاله های خرد مزدیسنا

💡 نویسنده یسنه هپته‌هایتی (یسنه هفت‌هات) مشخص نیست، اما پنج هات از هفت هات با لهجه یکسانی نسبت به گاتاها نوشته شده‌اند و جوانا نارتن پیشنهاد داده است که خود زرتشت نویسنده آن است. در هپته‌هایتی، دو مرتبه عبارت «یک مرد یا یک زن» و دو مرتبه عبارت «از مردان و زنان» به کار رفته است.