واکنش پذیری

{reactivity} [شیمی] قابلیت نسبی اتم یا مولکول یا رادیکال در ترکیب شیمیایی با اتم یا مولکول یا رادیکال دیگر

واکنش پذیری (شیمی). واکنش پذیری در شیمی عبارت است از استعدادی که یک مادهٔ شیمیایی در ایجاد واکنش شیمیایی در خودش نشان می دهد که یا در خودش صورت می گیرد یا با مواد دیگر و در مجموع منجر به آزاد سازی انرژی می شود.
سرعت هر واکنش با معادله سرعت سنجیده می شود:
بنابراین اگر داشته باشیم:
آنگاه:
که در آن n و m به ترتیب درجهٔ جزئی واکنش نسبت به واکنشگر A و B و k ثابت واکنش است.

💡 خاتمه زنجیره در پلیمریزاسیون رادیکال به دلیل واکنش پذیری زیاد رادیکال‌ها اجتناب ناپذیر است. خاتمه می‌تواند توسط چندین مکانیسم مختلف رخ دهد. اگر هدف تولید زنجیره های طولانی‌تر است، غلظت آغازگر باید پایین نگه داشته شود. در غیر این صورت، زنجیره های کوتاه تر بسیاری ایجاد می‌شود.

💡 بحرانی بودن حالتی در عملکرد راکتور هسته‌ای است که واکنش زنجیره‌ای هسته‌ای خودپایدار است - به عبارت دیگر زمانی که واکنش‌پذیری صفر است. در حالت های فوق بحرانی، واکنش پذیری بزرگتر از صفر است.

💡 نسبت واکنش پذیری یک زنجیره کوپلیمر در حال رشد که در یک مونومر معین متوقف می‌شود، نسبت ثابت سرعت واکنش برای اضافه کردن همان مونومر و ثابت نرخ برای افزودن مونومر دیگر است. به این معنا که،

💡 خواص مواد مانند مقاومت، واکنش پذیری شیمیایی، مقاومت در برابر تنش ترک خوردگی، جوش پذیری، تغییر شکل، مقاومت در برابر آسیب ناشی از تابش، و حساسیت مغناطیسیمی تواند بسیار وابسته به بافت کریستالی ماده و تغییرات مرتبط با آن در ریزساختار باشد.