هرزه گو

هرزه گو. [ هََ زَ / زِ ] ( نف مرکب ) یاوه گوی. ( ناظم الاطباء ):
نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
که گوش هوش به مرغان هرزه گو داری.حافظ.رجوع به هرزه خای و هرزه درای شود. || دیوانه. ( ناظم الاطباء ).

بیهوده گوی، یاوه گو.

💡 دو چار چون شودت هرزه گو تغافل کن علاج بیهده گو نیست غیر نشنفتن

💡 نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

💡 می پنبۀ عقل هرزه گو داند کرد می چارۀ درد دل نکو داند کرد

💡 که کم گو ای فضول هرزه گو تو حقیقت این دگر اینجا مگو تو

💡 که گفت میکده بگذار و باغ خلد بگیر دلا چه گوش باین قوم هرزه گو داری

💡 بی دماغان را دماغ گفتگوی عقل نیست چاره این هرزه گو مستی است یا دیوانگی