لغت نامه دهخدا
هجاگو. [ هَِ ] ( نف مرکب ) هجاگوی. هجوکننده. هجاگوینده. دشنام دهنده در شعر. شاعری که در شعر مردم را به باد استهزاء گیرد. هجاء:
«جهنمی هجاگو عبید زاکانی ».( یادداشت مؤلف ).
هجاگو
جمله سازی با هجاگو
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 چه آن شاعری کو هجاگو نباشد چه شیری که چنگال و دندان ندارد
