نوافلاطونی

مکتب فلسفی یونانی که جنبۀ عرفانی داشته و جهان را پرتوی از ذات خدایی می داند و چون مؤسس آن فلوطین (پلوتن ) به فلسفۀ افلاطون توجه نموده به فلسفۀ نوافلاطونی شهرت یافته.

افلاطونیان جدید یا فلسفه نو افلاطونی آخرین مکتب فلسفی یونانی و رومی که به علت آنکه موسسان آن به فلسفه افلاطون توجه نمودند به فلسفه نوافلاطونی شهرت یافت. با آنکه فلاسفه متعددی از جمله فیلون یهودی در رونق دادن این مکتب تاثیر داشته اند ولی موسس اصلی آن را باید افلوطین ( فلوطین ) دانست. فلسفه نو افلاطونی جنبه عرفانی شدید دارد. به اعتقاد نو افلاطونیان همه جهان از وجود یکتا و واحدی به طریقه فیض صدور یافته است. به این ترتیب که از ذات احدیت عقل کل صدور یافت و از عقل کل نفس کل پدید آمدند و سپس اشیائ مادی. از پیروان عمده افلوطین پروفوریوس ایامبلیخس و پروکلس و هوپاتیا را باید ذکر کرد. یوستینیانوس ( ژوستینین ) امپراطور روم در سال ۵۲۹ میلادی مکتب های فلسفی را بست و به این طریق مکتب نو افلاطونی نیز تعطیل شد اما تاثیر آن همچنان بر جای ماند. فلسفه نو افلاطونی در عهد خسرو انوشیروان ( ۵۷۹ - ۵۳۱ م. ) بسبب مهاجرت عده ای از فلاسفه مکتب آتن به این سرزمین در ایران رواج یافت. در دوره اسلامی ترجمه هائی که در حوزه علمی بغداد از آثار فلوطین و وافلاطونیان بعربی صورت گرفت وسیله رواج این فلسفه در ممالک اسلامی گردید.

💡 بدون شک مسیحیت نخستین مایه‌های فکری خود را از فلسفهٔ فلوطین به دست آورد. فلوطین به همراه «اورینس» شاگرد «آمونیاس ساکاس» مؤسس مکتب نوافلاطونی بوده‌است.

💡 ایوانِ چیمْچیمِلی (به گرجی: იოანე ჭიმჭიმელი) معروف به ایوانِ پِتْریسی یا ایوانه پِتْریتْسی (به گرجی: იოანე პეტრიწი) (درگذشت: ۱۱۲۵ میلادی) یک مترجم، ادیب و فیلسوف نوافلاطونی گرجی بوده که در قرن‌های ۱۱ و ۱۲ میلادی در امپراتوری روم شرقی و پادشاهی متحد گرجستان فعالیت داشته و فرهنگستان گرجی گلاتی را در گرجستان بنیان نهاده‌است.