ناتمامی

ناتمامی. [ ت َ ] ( حامص مرکب ) نقصان و قصور. ( ناظم الاطباء ). ناتمام بودن. ناقص بودن. کامل نبودن. صفت ناتمام:
بدرتمام روزی در آفتاب رویت
گر بنگرد بیارد اقرار ناتمامی.سعدی.غمز و نمامی چون اظهار ناتمامی می کرد. ( وصاف ص 335 ).

کیفیت ناتمام.

💡 دی ماه تمام من مه نو می جست مه جست ز ناتمامی از پیشش چست

💡 نه اینی و نه آن اینت حرامست که در دین ناتمامی ناتمامست

💡 نصیب اوست مرگ ناتمامی مسلمانی که بی «الله هو» زیست

💡 گوید انگارم غلامی خود نبود در سپاهم ناتمامی خود نبود

💡 ز ناتمامی حسن است احتیاج لباس میان نازک موران کمر نمی خواهد