مانان

واژه «مانان» در زبان فارسی به معنای «شبیه، مانند و همانند» به کار می‌رود و برای بیان شباهت میان دو چیز یا دو موجود استفاده می‌شود. این واژه در متون کهن بیشتر در توصیف شباهت ظاهری یا رفتاری میان انسان‌ها، حیوانات یا اشیاء دیده می‌شود. در واقع «مانان» نشان‌دهنده حالتی است که یک چیز از نظر شکل، ویژگی یا رفتار به چیز دیگری نزدیک و مشابه باشد. برای مثال، در ادبیات قدیم گفته می‌شود که یک جانور «مانان» جانور دیگر است، یعنی از نظر ظاهر یا حرکت شبیه آن است. این واژه در متون لغوی مانند دهخدا و منتهی‌الارب به عنوان معادل «شبیه و مانند» تعریف شده است. کاربرد آن بیشتر در زبان ادبی و توصیفی بوده و در گفتار امروزی کمتر استفاده می‌شود. در شعر فارسی نیز از این واژه برای ایجاد تصویرهای تشبیهی و بیان شباهت‌های ظریف استفاده شده است. «مانان» می‌تواند هم برای شباهت کامل و هم شباهت نسبی به کار رود، بسته به زمینه جمله. این واژه به غنای زبان ادبی فارسی کمک کرده و امکان بیان دقیق‌تر تشبیه‌ها را فراهم می‌کرده است. بنابراین این کلمه به معنای شبیه و مانند بودن یک چیز به چیز دیگر در زبان فارسی کهن است.