شیرین گوار

شیرین گوار. [ گ ُ ] ( ص مرکب ) سریعالهضم. ( ناظم الاطباء ). خوشگوار. گوارا:
نگویم می لعل شیرین گوار
که زهر از کف دست او نوش بود.سعدی.تیغ جفا گر زنی ضرب تو آسایش است
روی ترش گر کنی ضرب تو شیرین گوار.سعدی.من آن سرچشمه شیرین گوارم
که آب زندگانی نام دارم.امیرخسرو دهلوی ( از آنندراج ).

خوشمزه و لذیذ، خوشگوار.

سریع الهضم خوشگوار و گوارا.

💡 بهل تا از آن آب شیرین گوار بنوشم من ای داور تاجدار

💡 همی گفت کای آب شیرین گوار زآب آفرین شاه شرمی بدار

💡 شما از چه رو آب شیرین گوار ببستید بر روی آن شهریار

💡 یکی جام پر ز آب شیرین گوار بیاورد نزدیک آن شهسوار

💡 نگویم می لعل شیرین گوار که زهر از کف دست او نوش بود