ژان شاردن، سیاح فرانسوی، در سال ۱۶۴۳ میلادی در شهر پاریس دیده به جهان گشود و در سال ۱۷۱۳ میلادی در لندن چشم از جهان فروبست. شهرت اصلی او مرهون سفرهای دقیق و طولانیمدت او به ایران است؛ وی در بازه زمانی ۱۶۶۴ تا ۱۶۷۷ میلادی دو بار به ایران سفر کرد و در هر بار به مدت شش سال در این سرزمین اقامت گزید. حاصل این مشاهدات ارزشمند، تألیف اثر سترگی با عنوان «سفر به ایران و هند شرقی» بود که نسخهای مفصل از آن توسط لانگلس، استاد دانشمند، در ده مجلد در سال ۱۸۱۱ میلادی در پاریس منتشر شد. این سفرنامه نه تنها منبعی غنی از اطلاعات جغرافیایی و فرهنگی زمان خود محسوب میشود، بلکه حاوی دادههای جالبی در باب اوضاع اجتماعی و سیاسی دوران صفویه است و شاردن حتی صورت یکی از کتیبههای تخت جمشید را نیز در اثر خود درج نموده است؛ این اثر ارزشمند به زبان فارسی نیز ترجمه و در تهران به چاپ رسیده است.
سفرنامهی ژان شاردن به مثابه یک سند تاریخی منحصربهفرد، بینشی عمیق و مفصل از ساختارهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی ایران در عصر صفویه ارائه میدهد که برای پژوهشگران تاریخ بسیار حایز اهمیت است. مشاهدات وی درباره آداب و رسوم، ساختار حکومت، و وضعیت زندگی مردم، زمینهای برای درک بهتر آن دوره فراهم میآورد. ارجاعات متعدد به این اثر در منابع معتبر تاریخی و ادبی، مانند «ایران باستان» (ج ۱، صص ۴۳-۴۴)، تاریخ ادبیات ایران پروفسور ادوارد براون (ترجمه رشید یاسمی، ص ۹۳)، و سبکشناسی ملکالشعرای بهار (ج ۱، ص ۱۷۰)، گواهی بر اعتبار و دقت مشاهدات این سیاح فرانسوی است.
