واژه لَّبِثْتُمْ ریشه در فعل عربی «لَبَثَ» دارد و مفهوم اصلی آن توقف، ماندن، مکث یا اقامت در یک مکان یا در یک وضعیت مشخص است. در بافتهای گوناگون، این کلمه میتواند به «ماندید»، «مکث کردید» یا «درنگ نمودید» ترجمه شود. معنای ذاتی این واژه، گذراندن زمان در محلی خاص یا در حالتی معین پیش از ترک آن یا تغییر آن حالت است. همچنین، در تحلیلهای صرفی و ریشهشناسی، کلمه «لَبَث» به معنای مکث طولانی و باقی ماندن در جایی یا در شرایطی خاص تعریف میشود.
در ارتباط با کلمه «عَدَدَ»، این واژه در زبان عربی به معنای شمارش، مقدار و اندازه است و به صورت عدد یا تعداد در فارسی شناخته میشود. کاربرد این واژه در عبارت قرآنی «کَمْ لَبِثْتُمْ فِی ﭐلْأَرْضِ عَدَدَ سِنِینَ» اهمیت ویژهای پیدا میکند؛ در اینجا «عَدَدَ سِنِینَ» تأکید میکند که پرسش درباره مدت زمان اقامت، نه به صورت کلی، بلکه بر اساس «شماره» و «تعداد» مشخصی از سالهاست. این نشاندهنده دقت در سؤال الهی و نیاز به تعیین کمّیِ بازه زمانی مورد نظر است.
در نهایت، ریشه لَبَث که در قرآن کریم سی و یک بار تکرار شده است، گویای اهمیت مفهوم توقف و زمانبندی در آیات است. این تکرار مکرر نشان میدهد که مفهوم «درنگ» و محاسبه مدت زمان آن، یکی از محورهای اصلی محتوایی است که این ریشه در انتقال پیام خود دارد و یادآور این نکته است که گاهی اوقات، نه صرف وقوع یک عمل، بلکه مدت زمان صرف شده برای آن، مورد توجه و تأکید قرار میگیرد.