فراشان

فراشان. [ ف َ ] ( ع اِ ) دو رگ سبزرنگ زیر زبان. || دو آهن پاره که بدان فسار ستور را به کام لگام بندند. ( منتهی الارب ). رجوع به فراش شود.

دو رگ سبز رنگ زیر زبان. یا دو آهن پاره که بدان فارستور را بکام لگام بندند.

💡 هرکجا شه عزم کرده همچو فراشان ز پیش دولتنجا سایبان افراخته چادر زده

💡 برفت و روب حریمش برسم فراشان فلک دو تا شد و جاروب آفتاب گرفت

💡 مدتی بگذشت تا قومی ز فراشان روح برده‌اند بر بام عالم رخت از بیت‌الحرام

💡 آب را باشد سر طغیان که فراشان باد صبح تا شامش مقید در سلاسل کرده‌اند

💡 از سر جاروب فراشان او هر بامداد سقف گردون پر غبار بیضهٔ کافور باد