فر و شکوه
عبارت «فر و شکوه» ترکیبی است که برای بیان عظمت، جلال، بزرگی و درخشندگی یک فرد، جایگاه، رفتار یا موقعیت به کار می‌رود. «فَر» واژه‌ای کهن و ریشه‌دار در زبان فارسی است و به معنای جلال، فروغ، درخشندگی معنوی و نیروی فره ایزدی است؛ نیرویی که در ادبیات باستانی به عنوان موهبت الهی و نشانه‌ی شایستگی پادشاهان و بزرگان معرفی می‌شد. «شکوه» نیز به معنای عظمت، هیبت و زیبایی باشکوه است؛ چیزی که نگاه را جلب و احترام ایجاد می‌کند. وقتی این دو واژه کنار هم قرار می‌گیرند، معنایی قوی‌تر می‌سازند که به عظمت همراه با احترام و فروغ درونی اشاره دارد، نه صرفاً ظاهر پرزرق‌وبرق. این ترکیب معمولاً درباره‌ی پادشاهان، قهرمانان، انسان‌های بلندمرتبه، آثار تاریخی، طبیعت باشکوه یا لحظه‌های پرعظمت روحی به کار می‌رود. «فر و شکوه» فقط زیبایی بیرونی نیست؛ ترکیبی از عظمت ظاهری و منزلت معنوی است که باعث می‌شود یک چیز یا شخص باوقار، تأثیرگذار و بزرگ جلوه کند.
مترادف‌ها
عظمت، جلال، شکوه، هیبت
متضادها
خواری، ذلت، پستی
لغت نامه دهخدا
فر و شکوه. [ ف َرْ رُ ش ُ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) فر و زیب. جلال و شکوه. بزرگی: پس لشکرگاهی عظیم به فر و شکوه بزد. ( اسکندرنامه منثور ).
فرهنگ فارسی
فر و زیب. جلال و شکوه
جمله سازی با فر و شکوه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 سراسر جمال است و فر و شکوه بر آن هیچ آهو پدیدار نیست
💡 یمن لقا و ناصیتش منقطع مباد فر و شکوه طلعت او مستدام باد
💡 حسن تو را، آفتاب و ماه ندارد فر و شکوه تو پادشاه ندارد
💡 به جان سرافراز پاکان خویش به فر و شکوه نیاکان خویش
💡 آن فر و شکوه کبریاییت چه شد؟ آن لاف خدیوی و خداییت چه شد؟
💡 کاخ‌های باشکوه دوران هخامنشی با تمام فر و شکوه خود، هنوز هم در ذهن هر گردشگری که از آثار باستانی ایران بازدید می‌کند، حک شده است.
💡 پادشاهان باستان همواره تلاش می‌کردند با برگزاری جشن‌های بزرگ و ساخت بناهای عظیم، فر و شکوه سلطنت و قدرت خود را به نمایش بگذارند.
💡 طبیعت بکر کوهستان‌های البرز با آن فر و شکوه بی‌نظیر و قله‌های پوشیده از برف، هر بیننده را به حیرت و ستایش وامی‌دارد.
