عبارت «فر و شکوه» ترکیبی است که برای بیان عظمت، جلال، بزرگی و درخشندگی یک فرد، جایگاه، رفتار یا موقعیت به کار میرود. «فَر» واژهای کهن و ریشهدار در زبان فارسی است و به معنای جلال، فروغ، درخشندگی معنوی و نیروی فره ایزدی است؛ نیرویی که در ادبیات باستانی به عنوان موهبت الهی و نشانهی شایستگی پادشاهان و بزرگان معرفی میشد. «شکوه» نیز به معنای عظمت، هیبت و زیبایی باشکوه است؛ چیزی که نگاه را جلب و احترام ایجاد میکند. وقتی این دو واژه کنار هم قرار میگیرند، معنایی قویتر میسازند که به عظمت همراه با احترام و فروغ درونی اشاره دارد، نه صرفاً ظاهر پرزرقوبرق. این ترکیب معمولاً دربارهی پادشاهان، قهرمانان، انسانهای بلندمرتبه، آثار تاریخی، طبیعت باشکوه یا لحظههای پرعظمت روحی به کار میرود. «فر و شکوه» فقط زیبایی بیرونی نیست؛ ترکیبی از عظمت ظاهری و منزلت معنوی است که باعث میشود یک چیز یا شخص باوقار، تأثیرگذار و بزرگ جلوه کند.
فر و شکوه
لغت نامه دهخدا
فر و شکوه. [ ف َرْ رُ ش ُ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) فر و زیب. جلال و شکوه. بزرگی: پس لشکرگاهی عظیم به فر و شکوه بزد. ( اسکندرنامه منثور ).
فرهنگ فارسی
فر و زیب. جلال و شکوه
جمله سازی با فر و شکوه
💡 سراسر جمال است و فر و شکوه بر آن هیچ آهو پدیدار نیست
💡 یمن لقا و ناصیتش منقطع مباد فر و شکوه طلعت او مستدام باد
💡 حسن تو را، آفتاب و ماه ندارد فر و شکوه تو پادشاه ندارد
💡 به جان سرافراز پاکان خویش به فر و شکوه نیاکان خویش
💡 آن فر و شکوه کبریاییت چه شد؟ آن لاف خدیوی و خداییت چه شد؟
