سقلابی

سقلابی. [ س َ ] ( ص نسبی ) منسوب به سقلاب که نام قوم و ولایت است:
رخ او چون رخ آن زاهد محرابی
بر رخش بر اثر سبلت سقلابی.منوچهری.چو آید زو برون حمدان بدان ماند سر سرخش
که از بینی سقلابی فرودآید همی خله.عسجدی.بیست ویک خیلتاش سقلابی
خیل دیماه را شکست آخر.خاقانی.به چین کرده سقلابی ترکتاز
سموری ببر طاسیی کرده باز.نظامی.کنم دست پیچی بسنجابیان
زنم سکه بر سیم سقلابیان.نظامی.رجوع به صقلابی شود.

از مردم سقلاب، اسلاو.

( صفت ) منسوب به سقلاب از قوم سقلاب.
منسوب بسقلاب که نام قوم و ولایتی است.

💡 به سقلابی زنی مانی‌ که آبِستَن بود دایم نزاید جز همه زنگی از آن سِقلابی آبستن

💡 چو آید زو برون حمدان بدان ماند سر سرخش که از بینی سقلابی فرود آید همی خله

💡 بنای منارجنبان اصفهان مزار عمو عبدالله کارلادانی یا عمو عبدالله سقلابی (یا صقلایی) می‌باشد. این بنای تاریخی مربوط به قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری قمری، دوره سلطان محمد خدابنده الجایتو، ایلخان مسلمان است. این اثر فاخر یکی از معروفترین و بی نظیرترین آثار تاریخی اصفهان است، که نه فقط در ایران که در جهان شهره است. منارجنبان را می‌توان تبلور علم و عرفان دانست.