لافظ
مترادف‌ها
پرگو، پرحرف، سخن‌گو
لغت نامه دهخدا
لافظ. [ ف ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از لفظ به معنی انداختن و از دهن بیرون افکندن. ( از منتهی الارب ).
جمله سازی با لافظ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 لفظی که نباشد آگه از وی لافظ بود آنکه به قصه بافت بر هم واعظ
💡 ز لفظهاش یقین لطف لهجه لافظ ز سطرهاش مبین حسن صنعت ساطر
