لغت نامه دهخدا
غالب با. [ ل ِ بِل ْ لاه ] ( اِخ ) عبداﷲبن محمد الشیخ بن عبداﷲبن عبدالرحمن السعدی، مکنی به ابومحمد. از پادشاهان دولت اشراف سعدیین در مراکش. وی درسال ( 965 هَ. ق. ) به فرمانروایی مراکش رسید. مردی بود فاضل و رغبت بسیاری به آبادانی و پیشرفت زراعت وصناعت داشت و در روزگار او مراکش بسیار پیش رفت. و وی در همان جا وفات یافت. ( اعلام زرکلی ج 2 ص 583 ).