عدویه

عدویه به مجموعه‌ای از ادویه‌جات و چاشنی‌ها اطلاق می‌شود که به منظور افزودن طعم و عطر به غذاها مورد استفاده قرار می‌گیرد. این مواد معمولاً از گیاهان مختلف استخراج می‌شوند و هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. در بسیاری از فرهنگ‌ها، عدویه‌ها نقش مهمی در آشپزی دارند و به ارتقاء مزه غذا کمک می‌کنند. استفاده از عدویه‌ها نه تنها به خوشمزه‌تر شدن غذاها منجر می‌شود، بلکه می‌توانند خواص سلامتی نیز داشته باشند. به عنوان مثال، برخی از ادویه‌جات دارای خواص ضدالتهابی و آنتی‌اکسیدانی هستند که می‌توانند به بهبود سلامت عمومی کمک کنند. در نهایت، شناخت و ترکیب صحیح ادویه‌ها می‌تواند تجربه‌ای لذت‌بخش و متفاوت را در آشپزی فراهم آورد و به تنوع طعم‌ها در سفره‌های ما بیفزاید. بنابراین، اهمیت عدویه‌ها در آشپزی و تأثیر آن‌ها بر سلامتی و فرهنگ غذایی غیرقابل انکار است.

لغت نامه دهخدا

( عدویة ) عدویة. [ ع َ دَ وی ْ ی َ ] ( ع ص ) مؤنث عدوی. ( از اقرب الموارد ). || گیاه که پس از گذشت بهار درختان کوچک سبز کند و شتران خورند. عدوی. ( قطرالمحیط ). نبات الصیف بعد ذهاب الربیع بخضر صغارالشجر فترعاء الابل، یقال: أصابت الابل عدویة. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). عدوی. ( قطرالمحیط ). || گوسفند کوچک چهل روزه. ( از اقرب الموارد ). عدوی. ( قطرالمحیط ) ( منتهی الارب ).
عدویة. [ ع َ دَ وی ْ ی َ] ( اِخ ) دهی است دارای بستانهای نزدیک مصر به شاطی شرقی نیل. ( معجم البلدان ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
عدویة. [ ع َ دَ وی ْ ی َ ] ( اِخ ) قومی از تمیم و از حنظله اند. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ).
عدویة. [ ع َ وی ْ ی َ ] ( اِخ ) دختر اسماعیل عدوی قیسی است. یکی از زنان بزرگ جهان اسلام است که در عرفان و تصوف سیری داشت بسیار متزهد و عابد بود. عطار در وصفش گوید آن مخدره خدر خاص، آن مستوره ستراخلاص، آن سوخته عشق و اشتیاق، آن شیفته قرب و احتراق، آن گم شده وصال و آن... بنابر نقل تذکرة الاولیاء وی مدتی بقید رقیت درآمد. رجوع به رابعه عدویة و به تذکرة الاولیاء شود.

فرهنگ فارسی

فرقه ایست پیرو شیخ عدی بن مسافر اموی که بعدها بنام یزیدیه نامیده شدند.

جملاتی از کلمه عدویه

رابعه ی عدویه را گفتند: زچه رو این همه ترسی؟ گفت: از زور یأس از اعمالم.