ضیائی

ضیائی. ( اِخ ) حسن موستاری، متوفی بسال 972 هَ. ق. او را دیوانی است بترکی.
ضیائی. ( اِخ ) رجوع به ضیاء معاصر یعقوب میرزا شود.
ضیائی. ( اِخ ) ضیاءالدین محمدشفیع ( سید... ). هدایت گوید: از سادات کازرون و از علما و فضلای این اوانست. در شیراز توطن دارد و به افاده و استفاده می گذراند. سالهاست که با فقیر مؤلفش دوستی محکم است. گاهی شعری از طبعش سر می زند و از آن جمله است:
آرزوی دلی اما ز تو دل را چه نشاط
که درآئی چو ز در دل برود از دستم.
هنوز تشنه لعل شراب فام توام
بحشر اگرچه ز کوثر کنند سیرابم.( از مجمع الفصحا ج 2 ص 337 ).
ضیائی.( اِخ ) محمدعلی، از اهالی مولتان هند. وی بسال 1024 هَ. ق. در اکبرآباد هند درگذشت. این بیت او راست:
شهید تیغ ستم را به حشر وعده مده
که کشتگان تو را ذوق خونبها اینجاست.( از قاموس الاعلام ترکی ).

محمد علی از اهالی مولتان هند وی به سال ۱٠۲۴ در اکبر آباد هند درگذشت ٠

💡 هیزم سوخته، شمع ره و منزل نشود باید افروخت چراغی، که ضیائی دارد

💡 سخن از چشم و لب و عارض و... خطش ران چه سهیلی چه سهائی چه ضیائی چه ظلامی

💡 بلی به اختلاف عمل دیگران را نیز این جسارت رفت و به استیناف امل این مرارت افتاد، ولی این رافال سعادت از خورشید ضیائی به منظر تافت، و آن را فر دولت بال همائی بر سر افکند، مصرع: سهل است تلخی می بریاد ذوق مستی.

💡 در شام غم بظلمت دلگیر خوش برای کز صبح خرمیت ضیائی پدید نیست

💡 بس گهر شد سنگ و زر شد خاک و تن شد جان پاک شمس معنی را مگو نور و ضیائی نیست، هست

💡 دیده ام دید از آن نامه ضیائی که ندید دیده ی ساکن بیت الحزن از پیراهن