صبحگهی

صبحگهی. [ ص ُ گ َ ] ( ص نسبی ) منسوب به صبحگه:
چون پر افشاند مرغ صبحگهی
شد دماغ شب ازخیال تهی.نظامی.

💡 ای بخت تیره دست بدار از شکست من توئی نسیم صبحگهی من نه زلف یار

💡 کدام شمع که ایمن ز باد صبحگهی است کدام نقطه که بیرون ز خط پرگاریست

💡 ناگه چو شمع صبحگهی سر به پای برد خوابش ربود و باز فرو جست و درگریست

💡 چو شمع صبحگهی جان دهم به بوی نسیم چو صبحدم به شکرخنده می شوم تسلیم

💡 گر مجاور نتوان بود به میخانه نشاط سجده از دور بهر صبحگهی باید کرد

💡 بیا چو باد سحرگه که جان بیفشانند چو شمع صبحگهی در رهت هواداران