صبح تاب

صبح تاب. [ ص ُ ] ( نف مرکب ) تابنده بصبح. || ( ن مف مرکب ) آنچه یا آنکه در معرض تابش آفتاب باشد بهنگام صبح:
روزن جانت چو بود صبح تاب
ذره بود عرش در آن آفتاب.نظامی.

( صفت ) ۱ - آنکه یا آنچه در صبح تابد. ۲ - ( صفت ) آنکه یا آنچه به هنگام صبح در معرض تابش آفتاب باشد.

💡 تا تو در گلشنی نمی آرد خنده صبح تاب خنده گل

💡 جوش حباب ما دم پیری فرو نشاند برد آخر از نظر نفس صبح تاب شمع

💡 باغ جان را صبوحی آب دهید و آن شفق رنگ صبح تاب دهید

💡 سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت به زلف تیره شب نور صبح تاب انداخت

💡 گویی برآمد گاه خواب، اندر دل شب آفتاب آن دم کز آه صبح تاب آتش زنم افلاک را