صاحب منزل

صاحب منزل. [ ح ِ م َ زِ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) خانه خدا. میزبان: و آن عزیز صاحب منزل طعامی ساخته بود. ( انیس الطالبین ).

خانه خدا

💡 حرف گفتن در میان عشق و دل انصاف نیست صاحب منزل ازو، منزل ازو، اسباب ازو

💡 شد تهی از عشق سر بی باده این میخانه ماند صاحب منزل برون شد خشت و خاک خانه ماند

💡 دلی کو در جهان گل نباشد وصل را قابل بیاد صاحب منزل بر اطلال و دمن گردد

💡 داشتم با صاحب منزل ره گستاخیی نکته بر واعظ گرفتم، نعره بر منبر زدم

💡 پرده های دیده را نظاره مشتاق من فرش راهت کرده است ای صاحب منزل بیا

💡 معموری منزل بود از صاحب منزل هرجا که نشستیم دمی، بیت حزن شد