اصطلاح «صاحب منزل» یک ترکیب در زبان فارسی است که به معنای «صاحب خانه» یا «میزبان» به کار میرود و به کسی اشاره دارد که مالک یا مسئول خانهای است و از مهمانان پذیرایی میکند. در متون قدیمی، این تعبیر بیشتر برای بیان جایگاه فردی استفاده میشد که در خانه خود از دیگران استقبال میکرد و مهمان را گرامی میداشت. بنابراین «صاحب منزل» میتواند به شخصی گفته شود که خانهای در اختیار دارد و میزبان دیگران است. در برخی کاربردهای قدیمیتر، این ترکیب به صورت استعاری برای اشاره به «خانه خدا» نیز آمده است. در چنین حالتی، منظور مکانی مقدس یا جایگاهی معنوی است که به خداوند نسبت داده میشود. با این حال، کاربرد رایجتر این واژه همان مفهوم میزبان یا صاحب خانه است. در متون ادبی نیز گاهی از آن برای نشان دادن احترام به صاحبخانه استفاده شده است. این ترکیب از دو واژه «صاحب» به معنای دارنده و «منزل» به معنای خانه یا جای اقامت ساخته شده است. در نتیجه معنای کلی آن «دارنده یا مالک خانه» است.
صاحب منزل
لغت نامه دهخدا
صاحب منزل. [ ح ِ م َ زِ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) خانه خدا. میزبان: و آن عزیز صاحب منزل طعامی ساخته بود. ( انیس الطالبین ).
فرهنگ فارسی
خانه خدا
جمله سازی با صاحب منزل
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 حرف گفتن در میان عشق و دل انصاف نیست صاحب منزل ازو، منزل ازو، اسباب ازو
💡 دلی کو در جهان گل نباشد وصل را قابل بیاد صاحب منزل بر اطلال و دمن گردد
💡 داشتم با صاحب منزل ره گستاخیی نکته بر واعظ گرفتم، نعره بر منبر زدم
💡 پرده های دیده را نظاره مشتاق من فرش راهت کرده است ای صاحب منزل بیا
💡 معموری منزل بود از صاحب منزل هرجا که نشستیم دمی، بیت حزن شد
