لغت نامه دهخدا
شهوق. [ ش ُ ] ( ع مص ) بلند گردیدن. ( منتهی الارب ). رجوع به شهیق شود.
شهوق. [ ش ُ ] ( ع اِ ) بلندی. ارتفاع. ( یادداشت مؤلف ). || بانگ خر [ در معنای شهیق ]. ( تاج المصادر بیهقی ). رجوع به شهیق شود.
شهوق
فرهنگ عمید
بلند شدن.
جمله سازی با شهوق
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 یک روزنامهنگار به نام شایا شهوق در دادگاه آمل به اتهاماتی مانند «توهین به رهبری»، «تبلیغ علیه نظام» و «تحریک مردم به جنگ و کشتار» به پنج سال زندان محکوم گردید.