سقایه

💡 چه سقایه چه ملک چه ارسلان چه حیا چه دین چه بیم و خوف جان

💡 الهی مشرب می شناسم اما وا خوردن نمی یارم، دل تشنه و در آرزوی قطرهٔ میزارم سقایه مرا سیراب نکند، من در طلب دریایم، بر هزار چشمه گذر کردم تا که دریا دریابم، در آتش عشق غریقی دیدی ؟ من چنانم، در دریا تشنه ای دیدی ؟ من آنم، راست بحیرت زدهٔ مانم که دربیابانم، فریادم رس که از بلایی به فغانم.

💡 خیر آن کم نه از عمارت بیت؛ اجرا این کم نه از سقایه ی حاج

💡 جگر ز آتش حرمان کباب اولی تر که از سقایه دونان کنند سیرابش

💡 در بعضی آثار آورده‌اند که سیّد (ص) در شب معراج، چون خواستند که او را بحضرت اعلی برند، از نخست جبرئیل (ع) در سقایه زمزم او را طهارت داد، آن آب اوّل وضوء او جبرئیل بستد و پر خود را بآن منوّر کرد. آب دوم بمیکائیل سپرد تا بر زمره ملأ اعلی قسمت کرد، آب سوم بخزانه غیب سپرد، ذخیره روز رستاخیز را.

💡 در داستان‌های قدیمی و سنتی، نقش سقایه در کاروان‌های بیابانی بسیار حیاتی بود زیرا مسئولیت رساندن آب به مسافران تشنه را بر عهده داشت.

💡 سقایه در فرهنگ عامه و ادبیات کلاسیک، نمادی از سخاوت و خدمت به دیگران در روزهای گرم و سخت بیابان‌های بی‌آب و علف است.

💡 کاروانسراهای قدیمی همیشه شخصی را به عنوان سقایه در نظر می‌گرفتند تا از سلامت و رفع تشنگی مسافران در طول سفرهای طولانی اطمینان حاصل کند.