سایه فکن

سایه فکن. [ ی َ / ی ِ ف َ / ف ِ ک َ ] ( نف مرکب ) سایه انداز. سایه دهنده. سایه گستر:
پراکنده گشت آن بزرگ انجمن
همه شاد از آن سرو سایه فکن.فردوسی.توانم مگر پایگه ساختن
بر شاخ آن سرو سایه فکن.فردوسی.سایه خویش هم نهان خواهم
چون شود سرو دوست سایه فکن.خاقانی.کم مباش از درخت سایه فکن
هر که سنگت زند ثمر بخشش.ابن یمین.رجوع به سایه افکندن و سایه فکندن شود.

آنچه سایه بیندازد، سایه فکننده، سایه انداز، سایه دهنده، سایه گستر: درخت سایه فکن.

سایه انداز

💡 تو همای دولتی سایه فکن بر این ضعیفان که بزیر سایه ات سرو بلند سر فرازد

💡 بر لب جوی فرحزاست بسی بزم طرب تا که آن سرو سهی سایه فکن بر لب جوست

💡 بر طوطی سخن چو هما سایه فکن تا همچو باز چتر تو گردون سپر شود

💡 کند ز دولت باقی به شهریاران ناز به هر که سایه فکن شد همای درویشی

💡 چون ابر بهاری به سرم سایه فکن شد بر هر بر بومم که نظر کرد چمن شد

💡 از چه نباشد چنین ‌که هست به فرقم سایه فکن شهپر همای همایون