دین حنیف

[ویکی فقه] دین حنیف، دینی که کژی در آن نیست «حنف» در اصل به معنای میل است و «حنیف» کسی است که بر آیین حضرت ابراهیم علیه السّلام است و آیین او را از آن رو حنیف گفته اند که به باطل میل نداشته است.
کلمه «حنیف»، به معنای توحید فطری و روش و منش انبیای الهی- به ویژه حضرت ابراهیم علیه السّلام - دوازده بار در قرآن آمده است و نقطه مقابل شرک است. میان حنیف و فطرت، پیوندی هست. خداوند درباره او می فرماید: «ابراهیم نه یهودی بود و نه نصرانی؛ بلکه مسلمانی حنیف بود و از مشرکان نبود.»
وجه نامگذاری اسلام به آئین حنیف
پاره ای روایات، دین اسلام را آیین حنیف سمحه و سهله خوانده اند. در روزگار جاهلیت کسی را که از دو سنت ختنه و حج پیروی می کرد، «حنیف» می گفتند و کسانی را که از بت پرستی دست کشیده بودند، «حنفاء» می خواندند.
مراد از فطرت الله در قرآن
قرآن کریم، «فطرت الله» را همان دین حنیف دانسته است. و ابن مسعود آیه «ان الدین عند الله الاسلام» را به معنای «ان الدین عندالله الحنفیه» انگاشته است. بنابراین، دین، امری است فطری و اسلام، همان دین فطری و آیین سهل گیر حنیف است که با آفرینش و نظام تکوین به گونه کامل سازگار است.

💡 در این زمان پی‌نسخ کتاب و دین حنیف زهر گروه بود خود زیاده از تعداد

💡 فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً، یعنی اقم قصدک، کقول ابرهیم (ع): إِنِّی وَجَّهْتُ وَجْهِیَ و کقوله عزّ و جلّ: وَ أَقِیمُوا وُجُوهَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ و کقوله: لِکُلٍّ وِجْهَةٌ. و الحنیف اسم للمسلم الموحد، و الحنفاء المسلمون الموحدون و الحنیفیة ملّة الاسلام و قیل الحنیف المستقیم یقال رجل حنیف و دین حنیف ای مستقیم و انتصب حنیفا علی الحال. و معنی الآیة: اقم علی الدین المستقیم، فطرة اللَّه، نصب علی الاغراء ای الزم فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها فطرت را دو معنی است یکی خلقت، کقوله: فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ، ای خلق السماوات و الارض، الذی فطرنی. ای خلقنی، فَطَرَکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ای خلقکم، فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ خالقها و مبدءها. و منه سمّی الفطیر من الخمیر، دیگر معنی فطرت ملّت است: کیش و منه‌