لغت نامه دهخدا
دهان بین. [ دَ هام ْ ] ( نف مرکب ) دهن بین. کنایه از کسی که به حرف این و آن گوش کند. و رجوع به دهن بین شود.
دهان بین
فرهنگ عمید
آن که حرف هرکسی را باور کند و تحت تٲثیر گفته های این و آن واقع شود.
فرهنگ فارسی
دهن بین. کنایه از کسی که به حرف این و آن گوش کند.
جمله سازی با دهان بین
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بوهم افتی که هیچ او را دهان نیست وگر باشد دهان بین در میان نیست