لغت نامه دهخدا
( درآینده ) درآینده. [ دَ ی َ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) نعت فاعلی از درآمدن. داخل شونده. واردشونده.بدرون آینده. داخل. ( دهار ). سالک. میخَط. ( منتهی الارب ). وارد. ( دهار ). هادف. ( منتهی الارب ):
خورشید سپهر و کرم و جود و سخائی
نور تو درآینده ز هر روزن و هر در.سوزنی.جاحر؛ درآینده به سوراخ و نهان جای. خشیف، مندمج؛ درآینده در چیزی. سَدّ؛ درآینده میان دو چیز. کارع؛ درآینده در آب. مفجر؛ وقت فجر درآینده. هجوم؛ ناگاه درآینده بر کسی. هکم؛ بی باکانه در کار بی فایده درآینده. || فرورنده: أهضم؛ شکم باریک و درآینده. ( منتهی الارب ).
دراینده. [ دَ ی َ دَ / دِ ] ( نف ) نعت فاعلی از دراییدن. سراینده.گوینده. آوازکننده. ( برهان ) ( آنندراج ):
دراینده هر سو درای شتر
ز بانگ تهی مغز را کرده پر.نظامی.
