سؤال و جواب

[ویکی فقه] سؤال و جواب آن است که متکلم آن چه را که بین دو کس واقع شده، در شعر به صورت پرسش و پاسخ یا پیغام و جواب به لفظی بلیغ و با اسلوبی لطیف بیان کند، و تمام شعر مبتنی بر پرسش و پاسخ یا گفت وگو باشد.
سؤال و جواب آن است که متکلم آن چه را که بین دو کس واقع شده، در شعر به صورت پرسش و پاسخ یا پیغام و جواب به لفظی بلیغ و با اسلوبی لطیف بیان کند، و تمام شعر مبتنی بر پرسش و پاسخ یا گفت وگو باشد.
توضیح
در این نوع شعر معمولا، در مصرع یا بیت اول سؤال به میان می آید و در مصرع یا بیت دوم جواب آن داده می شود. این صنعت به گونه ای است که زمینه های ذهنی مخاطب را بر می انگیزد و شکلی از گفت وگو را ایجاد می کند و مخاطب را در جواب شعری و لذت هنری شعر بهره مند می کند. نمونه های این صنعت از نخستین برهه های پیدایش ادبیات فارسی وجود دارد. مانند: "گفت وگوی زاغ سیاه و باز سفید" در دیوان عنصری و سؤال و جواب های عاشقان و معشوقان، اشیاء و آدم ها، آدم ها با آفریده های ذهنی؛ نمونه های موفق سؤال و جواب را در شعر حافظ، مولانا، نظامی و دیگر شاعران و نویسندگان بزرگ می توان دید.
← مثالی از حافظ
← استفاده از برخی کلمات
...

💡 حجت و برهانش و سؤال و جواب ضربت و تیغ و سپر و حربت است

💡 من بی سؤال در صف محشر روم بخلد حب تو هست جای سؤال و جواب نیست

💡 اشعاری از او باقی‌مانده که بیشتر در مدح علی بن ابی‌طالب گفته شده‌است. امروزه اشعار او در قالب گونه‌ای از آواز با نام آواز امیری یا امیری خوانی در بین مردم مازندران رواج دارد. اشعار او بیشتر دو بیتی بوده و با عبارت «امیر گته» (به فارسی: امیر می‌گفت) شروع می‌شود و در اکثر مواقع به صورت سؤال و جواب شعری آورده می‌شود.

💡 آنچه من دیدم از سؤال و جواب روی‌پوشیده بود زیر نقاب

💡 از همه چون به از همه است آگاه از سؤال و جواب چگشاید