ساقیگری

ساقیگری. [ گ َ] ( حامص مرکب ) شغل و عمل ساقی. ساقی بودن. شرابداری. پیاله گردانی. سقایت شراب کسانی را با پیاله: و به ساقیگری مشغول شدند هر دو ماهروی. [ طغرل و یار وی ]. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 253 و چ فیاض ص 252 ). و زنان و مهتران نیکو روی را به افسون بیاوردندی و به ساقیگری بداشتندی. ( مجمل التواریخ و القصص ).
به کام دل می پرستان شبی
به ساقیگری خاست نوشین لبی.غالب.رجوع به ساقی شود.

ساقی بودن، پیاله گردانی، شراب داری، شغل و عمل ساقی.

💡 گو مزن از دور زانو خوبرو چون می دهد کز بتان ساقیگری زانو به زانو خوشتر است

💡 حسن تو به ساقیگری آیین نشناسد مست آمد و یکبار دو ساغر ز دو سو داد

💡 بهر ساقیگری و مطربی و قوالی کرده آرام دل خویش دلارامی چند

💡 به بزم باده به ساقیگری ازو چه عجب که پیر صومعه را در میان بگرداند؟