فرا من

{superego} [روان شناسی] در نظریۀ روان کاوی، مولفۀ اخلاقی شخصیت که بازنمود معیارهای جامعه و تعیینکنندۀ معیارهای فرد در ارزش گذاری درست و نادرست است

فَرا مَن (superego)
در روان شناسی فرویدی، وجه کمال طلب شخصیت که با کمال مطلوب سروکار دارد. این وجه از شخصیت مسئول اخلاقیات و معیارهای رفتاری تحمیل شده به خود است. فرا من نوعی از وجدان است که خود (من) را مهار و، در شرایط تخطی از ضوابط اخلاقی، احساس گناه را ایجاد می کند.

💡 محمّدبن عبداللّه بن عبدالعزیز گوید زقّاق گفت اندر تیه بنی اسرائیل راه گم کردیم بپانزده روز، چون باز راه افتادم، مردی لشکری فرا من رسید و مرا آب داد، سی سال قسوة آن آب در دل من بماند.

💡 جعفر نصیر گوید جنید درمی فرا من داد که انجیر وزیری بخر بخریدم و بیاوردم چون روزه بگشاد یکی برگرفت و اندر دهان نهاد و پس بیو کند و بگریست و گفت برگیر، از وی پرسیدم سبب آن، گفت هاتفی اندر دلم گوید شرم نداری که از بهر ما دست بداشته بودی ازان و باز سر آن شدی. و اندرین معنی گفته اند: