غرنده

غرنده. [ غ ُرْ رَ دَ / دِ ] ( نف ) شیر و گرگ خشم آلود که از غایت خشم فریاد کند و بر خود پیچد. و بر دیگر سباع نیز اطلاق کرده اند. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( از صحاح الفرس ). خشم آلود. ( اوبهی ):
روبهی کاندر جوار درگهت مأوی گرفت
بر سباع از پرتوی چون شیر نر غرنده باد.هندوشاه پدر صاحب صحاح الفرس ( از صحاح الفرس ).صفت شیر و پلنگ و ببر و امثال آنهاست که از خشم آواز مهیب درآورند:
به بزم اندرون ابر بخشنده بود
به رزم اندرون شیر غرنده بود.ابوالمؤید ( از فرهنگ شعوری ).برآشفت برسان غرنده شیر
یکی بانگ زد بر گرزم دلیر.فردوسی.چو آواز او رعد غرنده نیست
چو بازوی او تیغ برنده نیست.فردوسی.زره دارد و جوشن و خود و ببر
بغرّد به کردار غرنده ابر.فردوسی.دلاور درآمد چو غرنده میغ
دودستی همی زد چپ و راست تیغ.اسدی ( گرشاسب نامه ).شه از خشمناکی چو غرنده شیر
که آرد گوزن گران را به زیر.نظامی.بامدادان دو شیر غرنده
خورشی در شکم نیاکنده...نظامی.|| صفت ابر. رَعّاد. رعادة. قاصف.

ویژگی آنچه یا آن که بانگ مهیب برآورد: به بزم اندرون ابر بخشنده بود / به رزم اندرون شیر غرنده بود (ابوالمؤید: شاعران بی دیوان: ۵۸ ).

( اسم ) آنکه بغرد آنکه از خشم عرش کند شیر غرنده.

💡 در آمد به میدان چو غرنده شیر جوان جهان جوی، گرد دلیر

💡 فرود آمد از تخت، سام دلیر سوی خرگهش شد چو غرنده شیر

💡 سیم بهره را سوی خود بازداشت که چون ابر غرنده آواز داشت

💡 به باره برآمد چو غرنده شیر ز آهن کمان و ز الماس تیر

💡 برِ برق رخشنده آتش فروزم سوی ابر غرنده باران فرستم