حربگاه

حربگاه. [ ح َ ] ( اِ مرکب ) حرب جای. معرکة. میدان جنگ. مأزم. مأزق. ( منتهی الارب ). معترک. ( محمودبن عمر ربنجنی ). ملحمة. حربگه. رجوع به حرب جای شود:
به حربگاهی کو تیغ برکشد ز نیام
به صیدگاهی کو تیر برنهد به کمان.فرخی.پیش خردمند در این حربگاه
بیخردان را همه تن عورت است.ناصرخسرو.و طاهر از حربگاه گریخته برفت. ( مجمل التواریخ و القصص ).
به حربگاه دو کار است دشمنانش را
قفا نمودن یا تیغ بر قفا دیدن.سوزنی.

حرب جای، جای جنگ، میدان جنگ.

💡 بی تب لرزه به حربگاه نیارد دعوت حرب تو شرزه شیر ژیان را

💡 جلاد و حربگاه فلک حربه ای به دست اندر کمین خصم تو پنهان نشسته است

💡 اسبش به خون سرشته برآمد ز حربگاه در شیهه غیر ناله واحسرتا نکرد

💡 سوی خیمه شد روان از حربگاه تن پر از پیکان و زین خالی ز شاه

💡 ای لمعهٔ سنان تو در حربگاه کرده بر خصم طول و عرض جهان عرصهٔ جهنم

💡 بر حربگاه چون رهِ آن کاروان فتاد شور و نشور و واهمه را در گمان فتاد