جامه چاک

۱. کسی که جامۀ دریده بر تن دارد.
۲. [مجاز] صوفی ای که هنگام سماع بی خود شود و جامۀ خود را چاک دهد.

( صفت ) ۱- آنکه لباسش دریده است. ۲- صوفی ( چه صوفیان هنگام سماع گرم شوند و از سر مستی حالتی یا بندد که خرق. خود را چاک کنند. ) ۳- عاشق.

💡 زد جامه چاک و سینه صافی چو مه نمود گویی شکافت ابر و مه چارده نمود

💡 دگر ره فکندند بر جامه چاک به سر برفشاندند با مویه خاک

💡 همه جامه چاک و دو پایش به خاک از ارجاسپ جانش پر از بیم و باک

💡 چو گل به بوی رخت جامه چاک خواهم کرد میان ما و تو حیف است پیرهن بر تن

💡 جوق دیگر کرده بر تن جامه چاک کی دریغا کاروانشان شد هلاک

💡 چو لاله بی گل روی تو جامه چاک زدن بتر ز واقعه ی بیستون و کوهکنست