بی دولتی

بیدولتی. [ دَ / دُو ل َ ] ( حامص مرکب ) بدبختی. نامساعدی بخت. ادبار: دانستم از بیدولتی من بوده است عیب اسب نیست. ( تاریخ بخارای نرشخی ص 108 ). خجل شد که این بیدولتی ما نگر که من این فرزند را محرر کردم. ( قصص الانبیاء ص 203 ).
کس از بیدولتی کامی نیابد
به از دولت فلک نامی نیابد.نظامی. || بی هنری: رونق و طراوت عمر بآب بیدولتی غرق مکن. ( گلستان ).
چو از بیدولتی دور اوفتادیم
بنزدیکان حضرت بخش ما را.سعدی.|| فلاکت. ناداری. بی چیزی.

(دُ لَ ) (اِمص. ) بدبختی، اِدبار.

بدبختی. نامساعدی بخت. ادبار. یا بی هنری. یا فلاکت.

بدبختی، اِدبار.

💡 همکاسه را چو رغبت کامل نیافتم بی دولتی اوست ولی دولت من است

💡 یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُکاری‌ سکر مستی است، و مستی بر تفاوت است، و مستان مختلف‌اند. یکی از شراب خمر مست است، یکی از شراب غفلت، یکی از حبّ دنیا، یکی از رعونت نفس و خویشتن دوستی. و این از همه صعبتر است که خویشتن دوستی مایه گبرکی است، و تخم بیگانگی، و ستر بی دولتی، و اصل همه تاریکی!

💡 روز بازار ترا بی دولتی گر شد حسود گو برو بالای دکان الهی نه دکان

💡 محمدکاظم آشفته شیرازی، از شاعران قاجار در سال‌های ۱۲۰۰ ه‍.ق تا ۱۲۸۸ ه‍.ق بود. او در شیراز چشم گشود و در خراسان منصبی دولتی یافت. وی پس از چهارسال به شیراز برگشت و به کشاورزی پرداخت.

💡 و گفتند: اگر همه دولتها که خلایق را بود در حواله شما افتد در حواله مشوید و اگر همه بی دولتی در راهتان افتد نومید مگردید که کار خدای کن فیکون بود و هرکه به خود فرونگرد و عبادت خویش خالص بیند واز صفای کشف خود حسابی برتواند گرفت، ونفس خود را اخبث النفوس نبیند او از هیچ حساب نیست.