خمیده

خمیده. [ خ َ دَ / دِ ] ( ن مف / نف ) کج شده. خم گردیده. معوج. مایل. ( ناظم الاطباء ). چفیده. ( صحاح الفرس ). منحنی. بخم. دوتا. کوژ. دولا. خم خورده. چفته. ( یادداشت بخط مؤلف ):
همی برفشانم بخیره روان
خمیده روانم چو خم کمان.فردوسی.خمیده سر از بار شاخ درخت
بفر جهاندار بیداربخت.فردوسی.چو باریک و خمیده شد پشت ماه
ز باریک زلف شبان سیاه.فردوسی.خمیده کمانی چو ابروی اوی
همی راست آمد ببازوی اوی.فردوسی.بدخوی شوی ز خوی بد یار خود چنانک
خنجر خمیده گشت چو خمیده شد نیام.ناصرخسرو.چونست بار شاخ و سمن پروین
که ماه نو خمیده چو عرجونست.ناصرخسرو.چنگ او در چنگ او همچون خمیده عاشقی
با خروش و با نفیر و با غریو و با غرنگ.منوچهری.بر پر الفی کشید ونتوانست
خمیده کشید الف ز بی صبری.منوچهری.آن طفل بین که ماهیکان چون کند شکار
بر سوزن خمیده چو یک پاره نان کند.خاقانی.همچون درخت گندم باشی از برای فرض
گه راست، گه خمیده و جان بسته بر میان.خاقانی.وآن قد الف مثال مجنون
خمیده ز بار عشق چون نون.نظامی.چون قامتم کمان صفت از غم خمیده شد
چون تیر ناگهان ز کمانم بجست یار.سعدی.خموع؛ خمیده رفتن کفتار مانند لنگ. خمع؛ خمیده رفتن کفتار مانند لنگ. مهلل؛ شتر لاغر خمیده. ( منتهی الارب ).
- ابروی خمیده؛ ابروی کج:
مرغ دل صاحبنظران صید نکردی
الا بکمان خانه ابروی خمیده.سعدی.- پشت خمیده؛ پشت دو تاشده. پشت دولاشده.
- خمیده پشت؛ پشت دوتاشده:
خمیده پشت از آن گشتند پیران جهاندیده
که اندر خاک می جویند ایام جوانی را.( نقل از جنگ خطی آقا ضیاءالدین نوری ).

(خَ دِ ) (ص مف. ) خم شده، مایل.

خم شده، کج شده.

( اسم ) خم شده مایل.

obliquo
خم شده، مایل.

💡 واعظ شدی چو پیر، منال از شکستگی پشت خمیده موجه دریای رحمت است

💡 قَدِّ خمیدهٔ ما سهلت نماید اما بر چشمِ دشمنان تیر، از این کمان توان زد

💡 غنوده همچو دل تنگ ماست دیدهٔ تو خمیده همچو سر زلف توست قامت ما

💡 قامتم از خمیدگی صورت چنگ شد ولی چنگ نمی‌توان زدن زلف خمیدهٔ تو را

💡 چو تیر و چون کمان گردد دهن باز و خمیده قد چون آن مشکین زره عمدا بر آن سیمین سپر بندد

💡 پشتم از محنت ایام خمیده ست ولی در ره عشق و وفا از همه کس راستترم