حیوانی

حیوانی. [ ح َ ی َ / ح َی ْ ] ( ص نسبی ) منسوب به حیوان. از حیوان:
عالم طفلی و خوی حیوانی بگذاشت
آدمی طبع و ملک خوی و پری سیما شد.سعدی.- قوه حیوانی؛ یکی از قوای ثلاثه نفس آدمی است کار وی عز و جاه و ریاست و ظفر و غلبه وکینه کشیدن باشد و معدن او دل است و قوه حیوانی بعضی از کارهای او پسندیده باشد و بعضی نکوهیده و بدین سبب این قوه متوسط است میان قوت انسانی [ نفس ناطقه ] و قوت شهوانی. ( از ذخیره خوارزمشاهی ).
- نفس حیوانی؛قوه ای است که جسم به اختیار او حرکت کند و چیزها بحس دریابد و نفس طبیعی و نفس نباتی که خادم اویند و دوازده خادم دیگر نیز دارد که آنها غضب و شهوت و حواس ده گانه اند پنج ظاهری و پنج باطنی. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
|| گوشت مأکول اللحم و آنچه از حیوان بهم رسد از شیر و ماست و کره و کشک و پنیر و روغن. و این اصطلاح عاملان افسون خوان است. ( آنندراج ) ( از غیاث ):
کند چو شیخ ز حیوانی اینقدر پرهیز
بحیرتم که چرا در لباس پشمین است.مخلص کاشی ( از آنندراج ).

۱. مربوط به حیوان.
۲. مانند حیوان.
۳. (حاصل مصدر ) [قدیمی] حیوان بودن.

حیوان بودن ماهیت جانور داشتن.

💡 درمیان الیاف حیوانی مهم‌ترین و پر مصرف‌ترین آن‌ها پشم می‌باشد که منبع تهیه آن پشم گوسفند می‌باشد.

💡 رها شوید گر از بند خوی حیوانی ز آدمیت خود بر فرشته ناز کنید

💡 نگهبانی است حاضر بر تو سبحان تو حیوانی نگهبان را چه دانی

💡 مارلون براندو بعدها در مورد این نقش گفته بود: «من درست نقطه مقابل استنلی کوالسکی بودم. من ذاتاً آدم حساسی هستم ولی او یک مرد خشن و زمخت با خوی و غریزه حیوانی بود. من شخصیت او را براساس کلمات تنسی ویلیامز خلق کردم.»

💡 کمال نفس اگر جویی بیفکن عجب دانایی حیات‌ روح‌ اگر خواهی رها کن‌ خوی‌ حیوانی