این کلمه یک واژه فارسی قدیمی است که در متون لغوی و ادبی معانی متعددی دارد و بسته به زمینه کاربرد، بار معنایی متفاوتی پیدا میکند. یکی از معانی «بوچ» اشاره به خودنمایی، کر و فر و حالت خودآرایی شخص دارد و در متون کلاسیک با این مفهوم به کار رفته است. در این کاربرد، «بوچ» همچنین به مفاهیمی مانند حشمت، شوکت، توانایی و وقار فردی نیز اطلاق میشود و نشاندهنده ارزش و شخصیت اوست. این واژه در برخی منابع به شکل «بوش» نیز ذکر شده و همان مفاهیم خودآرایی و جلوهگری را منتقل میکند. علاوه بر معنای اجتماعی و رفتاری، «بوچ» به معنای فیزیکی و مکانی نیز آمده است و در این کاربرد به «اندرون دهان» اشاره دارد. در این معنا، «بوچ» به فضای داخلی دهان گفته میشود و در متون پزشکی و لغوی قدیم مورد استفاده قرار گرفته است.
بوچ
لغت نامه دهخدا
بوچ. [ ب َ / بُو ] ( اِ ) خودنمایی و کر و فر. ( برهان ) ( انجمن آرا ) ( جهانگیری ) ( رشیدی ). آنرا بوش هم گویند. ( جهانگیری ). خودآرایی. ( فرهنگ فارسی معین ) ( ناظم الاطباء ). || حشمت. شوکت. || توانایی. || وقار. ( فرهنگ فارسی معین ) ( ناظم الاطباء ). و رجوع به بوج شود.
بوچ. ( اِ ) اندرون دهان. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ).
فرهنگ فارسی
( اسم ) اندرون دهان.
دانشنامه عمومی
بوچ ( به لهستانی: Bucz ) یک روستا در لهستان است که در گمینا پژمنت واقع شده است. بوچ ۸۶۵ نفر جمعیت دارد.
بوچ (دهانه). بوچ یک دهانه برخوردی در ماه است.
این دهانه ۵ دهانه اقماری دارد.