شرمی

شرمی. [ ش َ ] ( ص نسبی ) شرمنده. شرمناک. شرمسار. ( از آنندراج ). شرمگین. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به مترادفات این کلمه شود.
شرمی. [ ش َ ] ( اِخ ) قزوینی. یا شرقی قزوینی. از گویندگان قرن دهم و اوایل قرن یازدهم هجری قمری و به سال 1003 هَ. ق. زنده بود و سمت خیاطی شاه عباس اول را داشته است. بیت زیر از اوست:
به جستجوی تو شرمنده گشته ام همه جا
ز بس که سرزده رفتم به منزل همه کس.( از قاموس الاعلام ترکی ) ( فرهنگ سخنوران ).رجوع به فرهنگ سخنوران و مآخذ مندرج در آن شود.

خجلت شرمساری شرمندگی.

💡 خیال بستر و بالین کمال بی شرمی است درآن ریاض که باشد ز غنچه خسبان گل

💡 فیّاض هستی تو گرانی ز حد فزود شرمی که بیش ازین نتوان بود بار دوست

💡 هوس بوسه ز لعل لب او بی شرمی ست گل پیغامی از آن غنچه دهان ما را بس

💡 دیر آمدی دیر آمدی چون جست این تیر آمدی بی رای و تدبیر آمدی ناصح برو شرمی بدار

💡 بهر مشتی خون که رزق خاک گردد عاقبت دست، بی شرمی بود بر دامن قاتل زدن

💡 من حرف او را طی کنم من ترک نقل و می کنم این کارها من کی کنم ناصح برو شرمی بدار