رباینده

رباینده. [ رُ ی َ دَ / دِ] ( نف ) نعت فاعلی از ربودن. که برباید:
چون کلاژه همه دزدند و رباینده چو خاد
شوم چون بوم بدآغال و چو دمنه محتال.معروفی.عدل آمد و امن آمد و رستند رعیت
از پنجه گرگان رباینده غدار.فرخی.دل تیهو از چنگ طغرل بداغ
رباینده باز از دل میغ ماغ.اسدی.بازی است رباینده زمانه که نیابد
زو خلق رها هیچ نه مولا و نه مولا.ناصرخسرو.رباینده چرخ آنچنانش ربود
که گفتی که تا بود هرگز نبود.نظامی. || چیزی که بیک دیدن بخود کشد و از خود ببرد، چون: حسن رباینده و غمزه رباینده و ناز رباینده. ( آنندراج ).
- حسن رباینده؛ زیبایی دلربا. حسن که دل رباید:
تا از آن حسن رباینده نظر یافته است
آب آیینه رباینده تر از سیلاب است.صائب ( از آنندراج ).- خواب رباینده؛ رباینده خواب. خواب ربا. که خواب را برباید:
خواب رباینده دماغ از دماغ
نورستاننده چراغ از چراغ.نظامی.|| دزد و غارتگر. ( ناظم الاطباء ). || مختلس. || جاذب. جاذبة.

(رُ یَ دِ ) (ص فا. ) ۱ - جذب کننده. ۲ - دزد.

کسی که چیزی را از جایی می رباید.

( اسم ) آنکه رباید.

{attractor} [ریاضی] فرمول دار

رباینده ( نام علمی: Harpactor ) نام یک سرده از تبار رباینده تبارها است.

جذب کننده.
دزد.

💡 عالمی دست ز جان شست ز نظاره او خط تردست تو از آب رباینده ترست

💡 عدل آمدو امن آمد و رستند رعیت از پنجه گرگان رباینده غدار

💡 سپهر کار رباینده است امید است که از نتیجه خدمت رسد به دربانی!

💡 به کشّی چو طاووس و خوشی چو جان دو مرجان رباینده ی مهر و جان

💡 فلک گردان شیری است رباینده که همی هر شب زی ما به شکار آید

💡 تا نظر یافتم از چشم نکویان صائب سخن من ز می ناب رباینده ترست