مغیلان

مغیلان. [ م ُ غ َ / م ُ ] ( اِ ) نام درختی است خاردار و به عربی آن را ام غیلان خوانند. ( برهان ). درخت کیکر و ببول. ( الفاظ الادویه ). درخت ببول که به هندی کیکر نیز گویند. در اصل ام غیلان بود که معنی آن مادر دیوان است چه ام به معنی مادر و غیلان جمع غول و لفظ «ام » مجازاً برای مقارنت و مجاورت می آید... پس لفظ مغیلان مفرد است و جمع مغیل نیست، چنانکه بعضی گمان برند... ( غیاث ) ( آنندراج ). مأخوذ از تازی، درختی خاردار که در مصر و عربستان فراوان و شبیه به درخت اقاقیا، ولی غیر از آن است و به تازی ام غیلان نامند. ( ناظم الاطباء ). طَلح. سَمُر. درخت صمغ، و بار او را ظفرةالعجوز نامند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا )

(مُ ) [ ع. ] (اِ. ) امُ غیلان، درختچة خاردار که در بیابان ها می روید.

( اسم ) ۱ - خارشتر ۲ - عدس تلخه.۳ - درختچه ایست با خارهای بی شمار از تیره پروانه واران و از دسته گل ابریشم ها که از آن نیز صمغ عربی بدست میاورند درخت صمغ عربی درخت ام غیلان طلح اقاقیای نیلوتیک.

💡 کعبه گو بازگشاید در رحمت بر من که همه عمر بپا خار مغیلان بودم

💡 از مغیلان گرچه می نالند دایم رهروان پای گرم ما مغیلان را به فریاد آورد

💡 چرا از کعبه برگردم که گر خاری بود در ره برآرم آه و در یک دم بسوزانم مغیلان را