حط

حط. [ ح َطط ] ( ع اِمص ) کمی. || نازکی بدن و نرمی آن. ( منتهی الارب ). || ( ع مص ) کم کردن. ( منتهی الارب ) ( مهذب الاسماء ). || از بالا به زیر آوردن. ( منتهی الارب ) ( دهار ) ( تاج المصادر بیهقی ). فرودآوردن به نشیب و فرونهادن. به نشیب آوردن. || فروکشیدن. ( زوزنی ). || افکندن. ( منتهی الارب ). فروافکندن. ( زوزنی ) ( مهذب الاسماء ). بیفکندن. ( دهار ). || فرودآمدن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ). فرودآوردن. ( دهار ). || فرودآمدن به منزل. || از بهای چیزی کم کردن. ( منتهی الارب ).کم کردن از قیمت: و از پس وی بسام [ سیستانی ] مولی لیث بن عبد مناف بن کنانه از بزرگی درجات وعلم بدان جایگاه برسید که خویشتن را بصدهزار دینار بازخرید از مولای خویش. گفتند که چیزی حط نخواهی گفت:نه که من خویشتن را بیش از این ارزم و نیک [ ظ: سبک ] نقد برکشید و بداد. ( تاریخ سیستان ). || صیقل دادن. || صیقل کردن چرم و نقش کردن بر آن با محط یعنی پکمال. نقش کردن چرم را. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). || زه برگرفتن از کمان. ( منتهی الارب ). کمان را زه فروکردن. کمان از زه فروکردن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ). || زین و جهاز فروگرفتن از شتر و اسپ. ( منتهی الارب ). گرفتن زین. زین را از پشت ستور بگرفتن و پالان. ( زوزنی ). پالان و زین فروگرفتن. ( تاج المصادر بیهقی ). || حط در طعام؛ خوردن آن. || بردمیدن و آماهیدن و فربه شدن و تهبج کردن. ( منتهی الارب ). || فروافکندن بار. گرفتن بار. فروگرفتن بار.

(حَ طّ ) [ ع. ] ۱ - (مص م. ) فرو آوردن. ۲ - (مص ل. ) فرو آمدن.

۱. فرود آمدن.
۲. فرود آوردن.
۳. پایین آمدن بهای چیزی.

۱ - ( مصدر ) فرو نهادن فرو آوردن. ۲ - از بهای چیزی کاستن کم کردن. ۳ - ( اسم ) پستی.

💡 به این ترتیب، ارمنستان سر تا سر سده شانزدهم را در جنگ، ویرانی، قحطی و آشفتگی به سر برد.

💡 صائب از قحط سخندان همه کس موزون است کاش می بود درین عهد سخندانی چند

💡 سنگ میزان یوسف از قحط خریداران شده است گوهر ما از گرانقدری است بر جا در صدف

💡 ز قحط مردمی عالم، چنان شد خشک لب تا لب که الّا در ثنای تو، ندیدم تر زبانی را

💡 درین قحط الرجال، آوازه دارد خاک خاموشان به جز سنگ مزار، امروز نبود صاحب نامی