ثنوی

ثنوی. [ ث َ ن َ وی ی ] ( ع ص نسبی ) منسوب است به اثنان یا اثنی عشر در صورتی که علم باشد. || منسوب به ثنویة قائلین بدو اصل:
کسی که با تو دم از اتحاد و صدق نزد
اگر چه هست موحد یکی است با ثنوی.سوزنی.از ثنای توبسی بی خبر است
هم چنان چون ثنوی از توحیدسوزنی.- ثنوی زاده؛ کسی که پدر یا پدر و مادر ثنوی دارد:
ز جمله ثنوی زادگانش می شمرند
اگر بود نه عجب هم عجب اگر نبود
موحدیست گذشتن ز ملّت ثنوی
ولیکن از ثنوی زادگی گذر نبود.سوزنی.رجوع به زندیق شود.
ثنوی. [ ث َوا ] ( ع اِ ) سروپای شتر قمار. || اسم است استثنا را، و هر چه که آن را استثنا کنند. ثُنیا.

(ثَ نَ یِّ ) [ ع. ] (ص نسب. ) منسوب به ثنویه. نک ثنویه.

معتقد به دو اصل و مبدٲ خیر و شر، معتقد به دو خدا یا دو صانع برای عالم، دوگانه پرست، دوآلیست.

منسوب به ثنویه
( صفت ) ۱- منسوب به اثنان. ۲- منسوب به ثنویه معتقد به ثنویه دوگانه پرست قابل بدواصل.
سر و پای شتر قمار اسمست استثنار او هر چه که آن را استثنا کنند

منسوب به ثنویه. نک ثنویه.

💡 این مریض و این دوا را مولوی کرده اندر مثنوی خوش وانمود

💡 در صورتی که اهل ثنویت به وجود دو خداوند واجب الوجود اعتقاد دارند، که یکی از آن ها فاعل خیر است و دیگری فاعل شر.

💡 غزلقصیده، قطعه، مثنوی، ترکیب بند، مستزاد و رباعی سروده شده است.

💡 چو سیدا به همه کرده پیروی صایب نهاده بعد غزل رو به مثنوی صایب

💡 کهن مثنوی های پیران کار که مانده ست ازان رفتگان یادگار