تراک

لغت نامه دهخدا

تراک. [ ت َ ] ( اِ صوت، اِ ) چاک و شکاف. ( برهان ). شکاف، که الحال طراق گویند. ( فرهنگ رشیدی ). شکاف. ( فرهنگ جهانگیری ). مصدرش ترکیدن بود. ( از انجمن آرا ) ( از آنندراج ). چاک و شکاف و شقاق. ( ناظم الاطباء ). چاک و شکاف در جسم سخت که در تکلم تَرَک است. ( فرهنگ نظام ):
از دل و پشت مبارز می برآید صد تراک
کز زه عالی کمان خسرو آید یک ترنگ.عسجدی.... و تراکی که بر اندام پدید آید از سرما. ( الابنیه عن حقایق الادویه ).
و بباید دانست که کمترین شکستگی استخوان آنست که اندر وی تراکی پدید آید که دیگر روی استخوان درست مانده باشد و تراک بدو نارسیده، و بتازی آنرا صدع گویند. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
بر دل شیر و پلنگ افتد آنگاه تراک
که به شست تو برآید زکمان تو ترنگ.خاقانی ( از فرهنگ نظام ). || طراق بود. ( لغت فرس اسدی چ اقبال ص 295 ) ( اوبهی ). آوازی را گویند که از شکستن یا شکافته شدن چیزی بگوش رسد. ( برهان ) ( از ناظم الاطباء ). آواز ترکیدن است. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). آواز شکستن و شکافتن چیزی. ( فرهنگ رشیدی ). آوازی باشدکه از شکستن یا شکافته شدن بگوش رسد. ( فرهنگ جهانگیری ). آواز بلندی که از شکافتن یا شکستن چیزی بگوش رسد که مبدلش تراغ است. ( فرهنگ نظام ):
وآن شب تیره کآن ستاره برفت
وآمد از آسمان بگوش تراک.خسروی ( از لغت فرس اسدی ).همانگه بفرمان یزدان پاک
از آن باره دژ برآمد تراک.فردوسی.تراک دل شنود خصم تو ز سینه ٔخویش
چو از کمان تو آید بگوش خصم، ترنگ.فرخی.کُه و دشت و دریا بلرزید پاک
درافتاد بر چرخ گردون تراک.شمسی ( یوسف و زلیخا ). || صدای رعد را نیز گفته اند. ( برهان ). صدای رعد. ( ناظم الاطباء ). مجازاً، آواز رعد و امثال آن. ( فرهنگ نظام ). طراق معرب آنست. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). کاف را قاف کرده اند چنانکه حکیم سنائی گفته:
چوب را بشکنی طراق کند
آن طراق از سر فراق کند.
مولوی گفته:
تو ناز کنی و یار تو ناز
چون ناز دو شد طلاق خیزد
یار است نه چوب مشکن او را
گر بشکنیش طراق خیزد.
و چون در فارسی غین و قاف بیکدیگرتبدیل یابند ترکیده را ترغیده نیز گویند. ( انجمن آرا ).

فرهنگ معین

(تَ ) (اِ. ) صدای شکستن یا شکافتن چیزی.

فرهنگ عمید

۱. صدای شکستن یا ترکیدن چیزی.
۲. (اسم ) ‹ترک› چاک، شکاف، رخنه.
۳. صدای رعد: وآن شب تیره کآن ستاره برفت / وآمد از آسمان به گوش تراک (خسروی: شاعران بی دیوان: ۱۷۹ ).

فرهنگ فارسی

ترک، چاک، شکاف
( اسم )۱- آوازی که از شکستن یا شکافته شدن چیزی بگوش رسد. ۲- صدای رعد. ۳- چاک شکاف.
بسیار ترک کننده.

ویکی واژه

صدای شکستن یا شکافتن چیزی.

جمله سازی با تراک

💡 حلقة فتراک را در گوش می‌باید کشید سرمه از گرد ره صیّاد می‌باید گرفت

💡 در سال ۹۶۷ میلادی پاپ ژان سیزدهم در رم، تاج امپراتوری را بر سر وی گذارد. در این زمان پدر وی همچنان زنده بود و وی به اشتراک با پدر، امپراتور شمرده شد. از همین رو عملاً قدرتی تا هنگام مرگ پدر نداشت.

💡 با تن رنجور و جان خسته در میدان عشق سر به فتراک غم چابک سواری داشتیم

💡 آغاز استقرار در منطقه پیرانشهر به دوره نوسنگی جدید و سپس مس و سنگ قدیم بر می‌گردد. با پایان هزاره ششم و آغاز هزره پنجم ق. م منطقه به‌طور متراکم مورد سکونت جوامع انسانی قرار گرفته است.

💡 آندو پس از اختلافات با امیر قلعه‌نویی و سران باشگاه استقلال تهران، به باشگاه فوتبال تراکتور بازگشت.

💡 همان روزی که سروش کرد قامت راست، می دیدم که طوق قمریانش حلقه فتراک خواهد شد

گل نوش یعنی چه؟
گل نوش یعنی چه؟
صبح یعنی چه؟
صبح یعنی چه؟
فال امروز
فال امروز