جوق

جوق. [ ج َ ] ( معرب، اِ ) مطلق جماعت از جن و انس و گروه مرغان و جز آن. ( آنندراج ). کل قطیع من ای غانی هم واحد. ( ذیل اقرب الموارد ): 
هر کجا باشند جوق مرغ کور
بر تو جمع آیند ای سیلاب شور.مولوی.شب نیست که از برج فلک زآه دمادم 
تأثیر دو صد جوق کبوتر نپرانند.تأثیر ( از آنندراج ).چشم نااهل اگر با سخن من افتد
خیل صد جوق پری رم کند از دیوانم.تأثیر ( از آنندراج ).
جوق. [ ج َ وَ ] ( ع مص ) کج شدن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
جوق. [ ج َ وِ ]( ع ص ) کج گردیده روی. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
جوق. ( اِ ) چوق. جوخ. چوخ. گروه. دسته ( انسان و حیوان ). || گروهی از سوار و پیاده. فوج. || ( ص ) بسیار. کثیر. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به جَوق شود.

[ تر. ] ۱ - (اِ. ) گروه. ۲ - (ص. ) بسیار کثیر.

دسته، گروه.

جوخ، دسته، گروه، اجواق جمع
۱- ( اسم ) گروه دسته ( انسان و حیوان ). ۲- گروهی از سوار و پیاده فوج.۳- ( صفت ) بسیارکثیر.
گروه دسته یا گروهی از سوار و پیاده.

گروه.
بسیار کثیر.

💡 اکلیل همم فُلک عطا، مجمع اجلال منجوق کرم، ابر سخا، لجه احسان

💡 از نژاد و گوهر سلجوقیان پیدا شدست طلعت او را همی‌ کردست‌ گیتی انتظار