پیداوسی

پیداوسی. [ وَ / وِ ] ( اِ ) درمی که در زمان کیان رایج بوده، و هر درمی به پنج دینار خرج میشده است. ( برهان ):
هزار و صد و شصت قنطار بود
درم بد کزو پنج دینار بود
که بر پهلوی موبد پارسی
همی نام بردش به پیداوسی.فردوسی.نخستین صد و شصت پیداوسی
که پیداوسی خواندش پارسی.فردوسی.پراکنده افکنده پیداوسی
همه چرم پیداوسی پارسی.فردوسی.

(پَ وَ ) (اِ. ) نک پنداوسی.

سکه ای معادل پنج دینار: که بر پهلوی موبد پارسی / همی نام راندش به پیداوسی (فردوسی۱: ۱۳۷۲ ).

سکه قدیمی که معادل پنج دیناربوده است
( اسم ) سکهای در قدیم بارزش پنج دینار: ( هزار و صد و شصت قنطار بود درم بدکزو پنج دینار بود. ) که بر پهلو موبد پارسی همی نام بردش به پنداوسی. ) ( فردوسی ) توضیح ولف در فهرست شاهنامه ( بنداوسی ) کرده و در کلم. اخیر گوید: ( سکهای بارزش پنج دینار ). احتمال میرود که کلمه مصحف پنداذس باشد.

نک پنداوسی.

💡 که بر پهلوی موبد پارسی همی نام بردیش پیداوسی